7 – 11 Nisan tarihlerinde Çamtepe’de emin olabileceğimiz bir şey var ki, en çok bitki veya hayvan türü, masalların hâlâ anlatıldığı topraklarda yaşıyor. Ve yine emin olabiliriz ki, bir yerde masallar yitiyorsa, o topraklarda, bir daha asla geri gelmeyecek çiçekler, böcekler, hatta daha büyük hayvanlar, memeliler, sürüngenler, kuşlar ve onlarla birlikte yaşamı paylaşan insanlar da yitiyordur.

Masallar unutuldu ve bugün, gezegenimiz doğasını yitirme tehlikesiyle karşı karşıya.

Masallar, ürkütücü gerçeğin içinden nasıl çıkacağımızı anlatırdı. Masalları anımsa, masalları oku, masalları anla. Güneşin altında söylenmesi gereken her şeyi onlar binlerce yıl önce söyledi!

İnsanlığın bugün ihtiyacı olan bilginin masallarda gizlendiğini söyleyebiliriz. Masal Okulu, gezegenimiz için, yaşam için binlerce yıldır damıtılan bu bilginin öğrenildiği bir okul olarak açılıyor.

Masal Okulu’nda kara tahtaya bu soruların yanıtları yazılacak. Egzersizler, oyunlar ve film gösterileri yapılacak.

İletişim ve kayıt: Berkay Atik

Tel: (0542) 252 97 85
e – posta: info@camtepe.org
www.camtepe.org

48. Kütüphane Haftası etkinlikleri kapsamında 26 Mart Pazartesi günü 12.30 – 13.00 saatleri arasında 81 ilde şehir merkezlerinde, büyükşehirlerin ilçelerinde toplumun kitap ve kütüphaneye ilgisini çekmek, toplumda okuma alışkanlığı konusunda farkındalık yaratmak için; kütüphaneciler, Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü öğrencileri, akademisyenler, yazarlar, çizerler, yayıncılar, okurlar hep birlikte kitap okuyacağız.

Toplumun kütüphanelere, kitaba ilgisinin arttığı kütüphane haftasında; kütüphaneler, kütüphanecilerin dernekleri, birbirinden farklı etkinliklerle tüm Türkiye’de kütüphane haftasını coşkuyla kutlayacak.
48. Kütüphane Haftasının açılış günü, 26 Mart 2012 tarihinde saat 12.30 – 13.00 arasında 81 ilde eş zamanlı gerçekleşecek olan kitap okuma etkinliğine ve ‘Bilgi Toplumu Çoğullaştırır’ temasıyla kutlanacak olan kütüphane haftasında yapılacak tüm etkinliklere destek ve katılımlarınız bekleniyor.

Türk Kütüphaneciler Derneği

‘Yerel Yönetimler Arkeolojik Mirasa Sahip Çıkıyor’ başlıklı semineri TKB üyeleri ve ekipleriyle birlikte yaklaşık 500 kişi takip etti. Cuma akşamı başlayan etkinlikte, Denizli Belediye Başkanı Osman Zolan, TKB ve Gaziantep Belediye Başkanı Dr. Asım Güzelbey, TKB Danışma Kurulu ve ÇEKÜL Vakfı Başkanı Prof. Dr. Metin Sözen, Denizli Belediyesi eski Başkanı Nihat Zeybekçi ve Denizli Valisi Abdülkadir Demir yaptıkları açılış konuşmasında, Denizli odaklı yapılan toplantının kent için önemine değindi.

Tarihi Kentler Birliği Başkanı Dr. Asım Güzelbey, bu toplantı ile Türkiye gündemine yeni bir ‘koruma’ konusunun getirildiğini, TKB’nin gelecek 10 yıl hedefleri içinde yer alan arkeolojik mirasın korunması gerekliliğine dikkat çekildiğini ve seminerdeki örneklerle yerel yönetimlerin antik kentlere desteğinin artmasını beklediklerini söyledi.

Denizli’den Laodikya örneği

TKB Denizli Semineri, Cumartesi günü Denizli Belediye Başkanı Osman Zolan’ın ‘Denizli’nin Kültürel Mirasını Koruma Çalışmaları’ başlıklı açılış sunumuyla başladı. Zolan konuşmasına kentte yapılan koruma çalışmalarını anlatarak başladı. Kültür ve Turizm Bakanlığı ile Denizli Belediyesi arasında 2008 yılında bir protokol imzalanmış ve Laodikya antik kentinin kazı çalışmaları belediyeye devredilmişti.

Denizli’ye 5 km uzaklıktaki antik kent, MS 60 yılında meydana gelen depremle yerle bir olmuş. Tamamı yıkılan bu kent, Denizli Belediye’sinin sürdürdüğü kazılarla yeniden ayağa kalkıyor. Devrilen sütunlar titizlikte restore ediliyor, mozaikler birleştiriliyor, antik kentin yolları yeniden yürünebilir hale getiriliyor. İş makineleri, arkeologlar ve pek çok uzmanın çalıştığı antik kent bir şantiye alanı gibi. Kentin her noktasında çalışmalar büyük bir hızla devam ediyor. Kazılarda bulunan horoz figürleri ise meşhur Denizli horozunun köklerine ışık tutuyor.

5 belediye, 5 antik kent

Denizli Belediye Başkanı Osman Zolan’ın açılış sunumunun ardından, Laodikya Kazı Başkanı Prof. Dr. Celal Şimşek’in oturum başkanlığında, Bursa – Aktopraklık kazıları, Burdur – Hacılar Höyüğü kazıları, Taşköprü – Pompeiopolis antik kenti, Yalvaç – Psidia Antiocheia antik kenti ve İzmir kent içinde yürütülen kazılara, yerel yönetimler tarafından verilen destekler paylaşıldı.

Bursa Büyükşehir Belediyesi Projeler Koordinatörü Aziz Elbas ve arkeolog Doç. Dr. Necmi Karul, Aktopraklık Höyüğü kazı çalışmaları hakkında bilgi verdi. Bursa Büyükşehir Belediyesi, kazı alanı yakınlarında arkeopark oluşturma çalışmalarına devam ediyor.

Burdur Belediye Başkanı Sebahattin Akkaya, Hacılar Höyüğü için verdikleri desteği anlattı. Belediye, eski okul binasını restore edip iç tefrişini yaparak kazı evi olarak ekibin kullanımına sundu. Prof. Dr. Refik Duru’nun yürüttüğü kazılar uzun süren aradan sonra geçen yıllarda yeniden başlamıştı.

İzmir Büyükşehir Belediyesi Genel Sekreter Yardımcısı Fügen Selvitopu, Kemeraltı gibi İzmir’in önemli yerleşim bölgelerinde yürüttükleri kazı çalışmalarında olumlu sonuçlar elde ettiklerini söyleyerek, yerel yönetimlerin bütün zorluklara karşı kazı çalışmalarına dersek vermeleri gerektiğini vurguladı.

Taşköprü Belediye Başkanı Hüseyin Aslan, Pompeiopolis antik kentinin bulunduğu Zımbıllı Tepesi’nde kurdukları mini park ve sergi alanını anlattı. Kazı ekibinin ihtiyaçlarının belediye tarafından karşılandığı bilgisini verdi. Kazı alanındaki deponun onarılması ve eserlerin sergilenebileceği bir mekân olarak hazırlanması için de çalışmalarının devam ettiğini söyledi.

Yalvaç Belediye Başkanı Tekin Bayram ise belediye tarafından hazırlanan Psidia Antiocheia antik kentini tanıtan kısa film ile sunumuna başladı. Üç boyutlu modelleme tekniğiyle antik kenttin tüm yapılarının izlenebildiği filmin ardından Yalvaç Belediyesi’nin desteğiyle devam eden kazı çalışmaları hakkında bilgi verdi.

Sunumların ardından TKB Danışma Kurulu üyesi arkeolog Prof. Dr. Haluk Abbasoğlu ve ÇEKÜL Vakfı Başkanı Prof. Dr. Metin Sözen birer değerlendirme yaptı. Ödenek yetersizliği nedeniyle kazıların kısa sürdüğü, kazı ekiplerinin yemekten ulaşıma ve teknik ekipmanlardan maddi kaynaklara kadar her türlü desteğe ihtiyaçları olduğu, antik kentlerin en az kent merkezindeki kültürel varlıklar kadar önemli olduğu ve korunması gerektiği, tüm bunların da ancak yerel yönetimlerin destekleriyle yapılabileceği vurgusu yapıldı.

Laodikya, Hierapolis ve Pamukkale

Seminer katılımcıları, Denizli Belediyesi’nin desteğini yerinde incelemek için önce Laodikya antik kentini gezdi. Kazı Başkanı Prof. Dr. Celal Şimşek’in anlatımıyla antik kentte yapılan kazı çalışmaları ve yeni buluntular hakkında bilgi verildi. UNESCO Dünya Miras Listesi’nde yer alan ve dünyada başka örneği olmayan Pamukkale ve hemen yanındaki Hierapolis antik kenti ve müze gezileri de TKB üyeleri için ufuk açıcı oldu.

Şerifler Yalısı kayıkhanesinde başlayan eğitim, alan gezileriyle devam etti. Akademi uzmanlarından Y. Mimar Metin Keskin, kültürel miras niteliğindeki yapılar, koruma/kullanım dengesi gözetilerek güncel kent yaşamına nasıl katılır ve yeni yaklaşımlar nelerdir? konusundaki bilgilerini paylaştı. Yeniden işlevlendirme örneği olarak Silahtarağa Elektrik Santrali (Bilgi Üniversitesi Kampüsü) ve Cibali Tütün Fabrikası (Kadir Has Üniversitesi) incelendi.

Akademinin bahar takvimi ‘Somut Olmayan Kültürel Mirası Koruma ve Sürdürülebilirlik’ eğitimiyle başlamıştı. ÇEKÜL Akademi uzmanı Handan Dedehayır, somut olmayan kültürel mirasın tanımı, tarihsel gelişimi, kent kimliği / belleği ile ilişkisi, koruma ve yaşatma ilkeleri, yerel yönetimler için koruma uygulamaları, somut olmayan kültürel miras ve kültür turizmi başlıklarında bilgiler vermişti. Akademi öğrencilerinin SOKÜM kapsamında inceledikleri alan ise Cam Ocağı Vakfı olmuştu.

Onlar artık kentlerinden sorumlu. Çünkü yaşadıkları kentin doğal, kültürel, arkeolojik ve yaşam kültürü değerlerini ve kenti kent yapan bu özelliklerin neden yaşaması gerektiğini öğrendiler. Aydın’da antik kentlerle birlikte korunan zeytin ağaçları, Yatağan’ın Katrancı köyündeki ahşap balkonlu evleri, Kula’da bazaltla korunmuş ilk insanların ayak izi örnekleri, Silifke’nin Aya Tekla Kilisesi gibi kentlerin simgeleşmiş ve aslında pek çoğunun bilmediği özellikleri de eğitimlerde yerel uzmanlar tarafından anlatıldı.

Kültürel farklılıklar, çeşitlilikler ülke haritası üzerinden incelenerek, yüzyıllardır Anadolu topraklarında yaşamış uygarlıklardan günümüze taşınan ve gelenekselleşen yaşam biçimleri, diller, dinler, şiveler, kıyafetler, yeme içme kültürleri, bölgeye göre değişen mimari özellikler gibi pek çok farklı başlık ‘kültür’ kavramı içinde ele alındı; kültürün değişen, gelişen bir kavram olduğu anlatıldı.
Kültür Elçisi olan çocuklar, oluşturulan çalışma gruplarında kentleri için projeler üretmeye devam edecek.

Kentin tarihi ve kültürel eserlerinin yanı sıra sanayi mirasına da sahip çıkan Kocaeli Büyükşehir Belediyesi, şimdi de 90 yıl önce yapılan kentin en eski elektrik üretim tesislerinden birini gün yüzüne çıkartıyor. İzmit’teki çuha fabrikasına elektrik üretmek için 1930 yılında yaptırılan ve bir asırlık ömre yaklaşan baraj ve hidroelektrik santrali, aslına uygun olarak restore edilecek. Tarihi baraj ve elektrik santrali, çevresiyle birlikte aynı zamanda gezinti, yürüyüş ve mesire alanı olarak da değerlendirilecek.

Kirazdere’nin bir kolu olan Çuhane Deresi üzerinde bulunan Çuhane Barajı ve Hidroelektrik Santrali, İzmit’in elektrik üretimi yapılan ilk tesisleri arasında yer alıyor. Osmanlı ordusunun giysi talebini karşılamak amacıyla, 1843 yılında Osmanlı Devleti tarafından İzmit Fabrika-i Hümayunu (İzmit Çuha Fabrikası) kurulmuş. 1930 yılında ise Almanlara, İzmit Çuha Fabrikası tesislerinin dokuma atölyesi ve bedesten gibi yerlerinin elektrik ihtiyacını karşılamak amacıyla, bir hidroelektrik santrali kurdurulmuş. Baraj da aynı dönemde santralle beraber inşa edilmiş.

Kocaeli’nin sanayi mirası içinde yer alan baraj ve hidroelektrik santrali, 1930’lu yılların teknolojisini yansıtması açısından büyük önem taşıyor. Ayrıca tarihi hidroelektrik santralinde, 1990’lı yıllarda bile sembolik olarak elektrik üretildiği biliniyor. Hidroelektrik santrali; içinde makine dairesinin bulunduğu kapalı bir mekân ile onun önündeki su sistemi ve köprüden meydana geliyor. Tesis, Cumhuriyet Dönemi’nin ilk yıllarında inşa edilmiş ve günümüze gelebilmiş örneklerden birisidir.

Bölgenin kentin sanayi mirasını yansıtmasının yanı sıra mesire, yürüyüş ve trekking açısından da doğa harikası bir konumda olduğunu ifade eden Başkan Karaosmanoğlu, tarihi baraj ve hidroelektrik santralinde detaylı inceleme yaptı. Başkan Karaosmanoğlu, “Çuhane Barajı ve Hidroelektrik Santrali, İzmit’in ilk elektrik üretim tesislerinden birisi. Burada ilk iş genel bir temizlik yapılacak, ardından restorasyona geçilecek. Örnek bir çalışmayla hem sanayi tarihimizin önemli bir bölümüne tanıklık etmiş bu tesis ortaya çıkarılacak, hem de çevre düzenlemesiyle buraya gelenler doğa harikası bir ortamda yürüyüş yaparken, bu tesisi de inceleme imkanı bulacak” açıklamasını yaptı.

Başkan Karaosmanoğlu’nun talimatıyla başlayan çalışmalarda ilk olarak yapının içinde bulunduğu durum tespit edildi. Yapıldığı dönemi yansıtması açısından da önem arz eden tesisin uzun yıllardır atıl durumda kalmasından dolayı kâgir ve betonarme yapılarda deformasyonlar görüldü. Öncelikle kanal içerisi ve çevresinde yapılan ciddi bitki temizliği, yapıya gerekli müdahalelerin ortaya çıkmasını sağladı. Yapılarda sağlamlaştırma, sıva tadilatı ve metal aksamda bakım gerektiği de anlaşıldı.

Buna göre temizlik ve bakım çalışmalarından sonra peyzaj düzenlemesiyle santral binasında kapsamlı tadilat yapılacak. Ayrıca tesise işlev verilerek, bu alan kullanılabilir hale getirilecek. Öte yandan dönemin teknolojisini yansıtması açısından önemli olan bu yapı kompleksi de korunmuş olacak. Tesis halen iki bölümden oluşuyor. 795 metrekare alan içindeki kagir yapıya sahip tarihi hidroelektrik santrali, 1930 yılında yapılmasına rağmen genel görünüm itibariyle bina bütünlüğünü koruyor. Ancak 17 Ağustos 1999 depreminde binada hasarlar oluşmuş. Baraj bölümü ise 1.200 metrekarelik alanda betonarme olarak inşa edilmiş. 90 yıllık tarihi baraj, uzun yıllardır atıl durumda bulunuyordu.

Kıbrıscık köylerinde kış telaşı hemen hemen aynıdır. Gündüz kar nedeniyle hayvanları yemlemek, sulamak, altlarını temizlemek, bakımlarını yapmak, evin yakacak odunlarını parçalamak ve kadınlar için en meşakkatlisi yemek hazırlamak. Akşamları da köydeki komşularla bir araya gelerek yapılan ve yapılacak işleri değerlendirmek, eski günleri yad etmek, güzel hatıralardan bahsetmek, derken uzayıp giden tadına doyum olmayan hoş sohbetler.

Bu yorucu ve kısa kış günlerinde zaman darlığından yemeklerin çabucak hazırlanması gerekirdi. Özellikle öğlen öğünü için tok tutan ve çabuk hazırlanan yiyecekler hazırlanırdı. Bazı günlerde öğlen yemeğini hazırlayacak ev hanımları evlerdeki ocağı ateşler ve yavaş yavaş undan hamur yapmaya başlarlardı. Bir yandan da evdeki bayat ekmekleri ufalayarak, biraz peynir, daha önce bastırılmış kavurma, baharat, tuz, karışımını yağda hafifçe kavurur iç dediğimiz karışımı hazırlamaya koyulurlardı. Bu karışım yarımcaların içine konulan malzeme karışımıdır.

Karışım yeteri kadar soba veya ocak üzerinde kavrulduktan sonra hamurdan yumruk büyüklüğünde bir parça alınarak oklava ile açılır, açılan bu hamur bıçakla ikiye bölünür. Hazırlanan içten bolca yarım daire şeklindeki hamurun yarısına konulur, diğer boş kalan kanat için üzerine kapanır, hamurun kenarları parmakla yapıştırılarak ateş üzerinde yeteri kadar ısınmış toprak saç üzerine konularak her iki yüzünün iyice pişmesi sağlanır. Pişen yarımcalar pislağaç denilen tahtadan yapılan uzun saplı spatula şeklindeki aletle alınır, her iki yüzeyide tereyağı ile iyice yağlanır.

Yazın köyde yetişen elma, armut, erikler toplanarak ince ince dilimlenir ve kurutulurdu. Yine köy meralarında yetişen alıç ve ahlatlardan bolca toplanır bu meyvalar kara fırınlarda pişirilerek buruş dediğimiz kışın hoşaf yapılacak meyve kuruları elde edilirdi. Kış günlerinde yenilen yemeklerin yanında bu meyvelerden yapılan hoşaflar hiç eksik olmazdı.

Sıcak sıcak pişirilen yarımcalarla, önceden pişirilen hoşaf, ortaya kurulan kocaman bir yer sofrasında servis yapılırdı. Çalışmaktan yorgun düşen ve iyice acıkan bedenler, mis gibi tere yağ kokan, sıcacık yarımcalardan lokma lokma bölerek ve vitamin dolu soğuk hoşafı kaşıklayarak açlığını gidermeye çalışırdı.

Artık köylerde elma, armut, erik, ahlat ve alıç kurutulmuyor. Bu meyvelerden hoşaf ta yapılmıyor. Çünkü bizim köyde bu meyvalar artık yetişmez oldu. Eskiden ahlatları, armutları alıçları, dalları taşıyamaz kırılırdı. Şimdi bu ağaçlar da değil meyvesi yaprağı yeşermemeye başladı. Artık köylerde yarımcada pişirilip, sıcak sohbetlerde olmuyor. Çünkü köylerimizde yarımca yapacak ve yiyecek genç nüfusta kalmadı. Acaba bir gün köyümde tekrar yarımca pişirilip elma, ahlat, alıç hoşafı yapılır mı?

Yazı ve fotoğraflar: Gürbüz Ertem

Etkinlikler 10 – 11 Mart 2012 tarihlerinde iki gün sürecek. Buluşmanın birinci gün oturumlarında ‘Seramik ve Müze’ alt başlığında kaybolmaya yüz tutmuş kentin başat değerlerinden ‘seramik’ ve kuruluş çalışmaları devam eden Çanakkale Seramik Müzesi süreci üzerine bildiriler ve deneyimler sunulacak.

İkinci günde ise ‘Kimlik, Kültür, Turizm, Müze’ kavramları, yerel katılımcıların değerlendirme ve görüşlerinin paylaşıldığı bir panel ve ardından planlanan forumda müzakere edilecek. ÇEKÜL Vakfı Çanakkale temsilcisi Mimar İsmail Erten de ikinci gün yapılacak oturuma konuşmacı olarak katılacak.

‘TKB Alanda Eğitimler’ başlıklı yeni içerik ile Anadolu’da yapılan örnek koruma çalışmaları ve yöntemleri incelenecek. İlk eğitim ise ‘Kültür Yolu’ projesiyle model oluşturan Gaziantep’te yapılacak. 10 – 11 Nisan ve 9 – 11 Mayıs tarihlerindeki eğitimler, Türkiye Belediyeler Birliği ve Tarihi Kentler Birliği işbirliğinde yürütülecek. ÇEKÜL Akademi ve yerel uzmanların sunumlarıyla yapılacak Nisan ayındaki ilk eğitimin başlığı ise ‘Kültürel Koruma Alanında Proje Yönetimi Deneyimi / Gaziantep Modeli.’

Koruma kavramı ve kültür öncellikli bakış açısı, kültürel koruma alanında proje yönetimi metodolojisi ve Gaziantep Modeli, KUDEB koruma mevzuatı ve kaynaklar, vaka analizi, Bey Mahallesi Sokak Sağlıklaştırma Uygulamalı Proje Çalışması ve alan incelemesi ilk eğitimin içeriğini oluşturuyor.

Mayıs ayındaki ikinci eğitimin konusu ise ‘Alan Yönetimi; Birlikte Yönetme Modeli.’ Eğitimler Ocak ayında açılışı yapılan Prof. Dr. Metin Sözen Eğitim ve Kültür Merkezi’nde yapılacak.

Malesef gördüm ki birçok Müslüman Umre’nin hükümlerini ve gereklerini bilmediği için bilgisizce geldikleri kutsal topraklarda birçok olumsuzluklara maruz kalmakta ve ibadetlerini bilinçli yapmakdıkları için ise eksik ve hatalı Umre ziyareti yapmaktalar. Umre bilgi ve rehberliğe dayalı bir ibadet olduğunu söylemek istiyorum. İçtenlikle ve hissederek, bilerek yapılan dua ve ibadetlerin geri çevrilmeyeceği bu manevi atmosferi iyi değerlendirmek gerekiyor.

Ziyaretimde rehberimizin söylediği şu sözler benim çok hoşuma gitti açıkçası; Umre’yi bir sözleşme haline getirebiliyorsanız, Allah’a olan samimiyetinizi artıracaktır diyen rehber hocamız şöyle devam etti; bu sözleşmede kişinin bundan böyle hiç kimseye haksızlık yapmayacağına, tabiat ve sosyal çevreyi tahrip etmeyeceğine, yer yüzünü imar edeceğine ve doğaya sahip çıkacağına, bozgunculuk yapmayacağına, doğru yoldan sapmayacağına, güzellikleri insanlara layık göreceğine, haksızlıklara arka çıkmayacağına, iyi bir insan ve Müslüman olacağına dair söz verdiği bir sözleşme olduğu taktirde yapacağımız Umre’nin daha bir anlam kazanacağını bizlere vurguladı.

Müslümanların kutsal topraklara yaptığı bu ziyaret kısaca Allah’ın evi olan Kabe’ye yani Mekke şehrine ve Peygamberimizi (sav) barındıran ve kabrinin yer aldığı Medine şehirlerine yapılıyor. Mekke’de Allah’ın beyti olan Kabe’yi ziyaret eden Müslümanlar mikat/harem sınırında ihram’a girip, Kabe’yi 7 şavt/tur dönerek ve safa-merve arasında 7 say yapararak Umre ibadetini yerine getirmiş oluyorlar. Diğer taraftan da peygamber şehri Medine’ye giderek kainatın efendisi Hz. Muhammed’in (s.a.v.) Kabr-i Şerfileri’ni ziyaret edip onun şefağati için duada bulunuyorlar.

Son yıllarda Türkiye ekonomisinin de iyi gitmesi sebebiyle olsa gerek rehberlerin verdiği bilgilere göre her geçen yıl Türk halkının rağbeti artıyor ve genç nesilin de sayısının arttığını söylüyorlar. Açıkçası bunu ben de gördüm, zira genç gitmekte çok fayda var. Yapılan ibadetlerin genç iken daha rahat ve eziyetsiz yapılması, daha çok sayıda yapılabilmesi açısından sağlıklı vucüt ve fizik gerekiyor. Toplumumuzda şöyle bir kanaat var, herşeyden elimi ayağımı çekeyim, biraz daha günaylarımdan arınayım ve yaş kemale erince giderim. Bunun oldukça yanlış bir düşünce olduğunu altını ısrarla çizerek söylüyorum. Umre yada Hac vazifesini günahkar yada günahkar olmayan herkesin mutlaka genç yaşta gitmesini tavsiye ediyorum. Oradaki manevi huzuru mutlaka yakalayacaksınız ve ruhunuzu nasıl da dinlendirdiğini göreceksiniz. Zira ben bunu yaşadım.

Gözlemlediğim en önemli noktalardan biri ise Türklere karşı samimiyet beslemeye başlayan Arapların olduğuydu. Özellikle geçmiş yıllardaki ziyaretlerimde bu kadar musamahakar olmayan polis ve güvenlik görevlileri şu sıralar Türkiye’nin Araplar üzerinde ciddi karizması olduğunu görmek gururumu okşadı. Kamera ile Harem içine girmek ve fotoğraf çekmek yasak olduğunu bildiğim halde bundan cesaret alarak girdim yakalandım fakat Türk olduğumu gördüklerinde yüzleri yumuşadı ve kameramı geri verdiler. Geçmiş yıllarda çokca cep telefonu kaptırmışlığım var.

Kabe’nin (Harem) avlusunda gördüğünüz yeni inşaatlar, yıkılan otellerin bulunduğu bölge ve Harem’i büyütme çalışmalarını gösteriyor. Aldığım diğer bir bilgi ise Harem’in içinde bulunan ve Osmanlı Dönemi’nde yapılan Mescid’in / Kubbelerin olduğu bölüm yıkılacak ve tavaf alanı genişletilecekmiş, bu beni biraz üzdü açıkçası. Zira Arapların geçmişine değer vermediği, tarihine sahip çıkmadığı hep söylenir ama burası biraz farklı bir yer, Allah’ın beyti (evi). Yine bir Osmanlı Dönemi’nde inşa edilmiş olan Peygamber Efendimiz’in (sav) Hudeybiye’deki konakladığı ve anlaşmalarının yapıldığı eserin halini fotoğrafladım, içler acısı bir durum ile karşı karşıya kalıyor insan.

Umre ziyareti yapmak isteyenlere tavsiyem şudur; gitmeden önce mutlaka Mekke ve Medine’de İslam’ın ayak izleri hakkında mutlaka birkaç eser karıştırıp okuyunuz. Umre ziyaretleri yapılınca orada yaşananları ve tarihi sizi daha fazla etkiliyor yoksa göreceğiniz sadece fiziksel bir yapıdan ibaret kalıyor ve o muhteşem atmosferin havası ruhunuza işlemiyor. Bir örnek ile bunu özetlemek istiyorum: Medine, Peygamerimiz’in (s.a.v.) kabrine ev sahipliği yapan bir şehir. Osmanlı Dönemi’nde trenler ile gidilip geliniyormuş. Dönemin padişahları tren raylarından çıkan gıcırtılar ve ses, Peygamberimizi (s.a.v.) rahatsız etmesin diye şehrin girişinden itibaren istasyona kadar raylara keçe serdiriyorlardı. Efendimiz yattığı yerde rahatsız olmasın diye.

Kısaca bilgi sahibi olarak Umre ziyareti insanı daha fazla etkilediğini söyleyebilirim.

Yazı ve fotoğraflar: Murat Tellioğlu
murat.tellioglu@hotmail.com
www.murattellioglu.com